บางที

เราก็เลือกไม่ได้ ว่าอยากจะจำอะไร หรืออยากจะลืมสิ่งไหน

อยากจำกลับลืม

อยากลืมกลับจำ

โดยเฉพาะเรื่องร้ายๆ

เหตุการณ์ที่ทำให้เสียใจ คนที่ทำให้เสียน้ำตา

ยิ่งอยากลืมเท่าไร ก็ยิ่งฝังใจเท่านั้น

เราควรจะทำยังไงกับสิ่งที่ทำให้เราเจ็บปวดดีล่ะ
เหตุการณ์ที่ทำให้ร้องไห้
ภาพที่ไม่อยากจำ ที่ยังคงติดตา
ถึงแม้ว่าจะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นก้อตาม
แต่ความจริงแล้วภาพหรือความทรงจำนั้นนั้นก้อยังคงอยู่ในความทรงจำอยู่ดี

การที่เราอยู่คนเดียวจะช่วยได้ไหมนะ
หรือว่าควรอยู่กับเพื่อนหลายๆคน
แต่หากว่าเราเจอกับคนๆนั้นอีกความทรงจำทุกอย่างนั้นก้อจะเหมือนแผ่นฟิล์มที่ยังคงเล่นไปอย่างไร้ซึ่งเสียงประกอบ
ภาพทุกอย่างยังคงคมชัดเหมือนเพิ่งเกิดเรื่องนี้ขึ้นแม้ว่าจะนานเพียงใดก้อตาม
แต่สิ่งที่กลับทำให้พร่่ามัวมีแต่น้ำตาของตัวเอง

มันไม่ใช่ความผิดของใครนอกจากตัวเองใช่ไหมที่ทำให้มันเป็นแบบนี้
อยากรู้นะ ว่าสักวันภาพความทรงจำทั้งหลายเหล่านี้จะหายไปได้ไหม
หรือทำได้แค่ทำให้ภาพมันลางๆเท่านั้น
เวลานานไปความทรงจำพวกนี้จะหายไปไหม
เวลาจะเป็นสิ่งที่ช่วยได้ไหม

 ส่วนอันนี้ไปเอามาจากไฮไฟว์คนอื่น อ่านแล้วชอบ